środa, 9 grudnia 2015

Dziś zabiorę was na Esje.


na płaskowyżu

Esja to pasmo górskie niedaleko stolicy na zachodzie Islandii, z najwyższym szczytem Esja (Hábunga ) 914m. Niby nie wysoko, ale trzeba zaznaczyć, że początek szlaku znajduje się niemal na poziomie morza, a właściwie oceanu. 
kuluar Gunnlaugsskarð
 Na szczyt wiedzie kilka szlaków, jednak niewielu piechurów dociera do samego końca. Większość zadowala się panoramą z Þverfellshorn (770m) i nie ma się co temu dziwić, bo już z tego miejsca rozpościera się niesamowity widok ze stolicą Islandii w tle. Dalsza wędrówka na szczyt to spacer po płaskowyżu, bardziej dla satysfakcji z osiągnięcia celu oraz możliwości bytu w samotności, o którą w pogodne dni trudno na głównym szlaku. Ze względu na odległość góry od Reykjaviku, Esja jest popularna zarówno wśród Islandczyków jak i turystów chcących podziwiać panoramę miasta oraz okolicy.
widok na Geitholl
   My drogę na szczyt obraliśmy nieco inną, wymagającą on nas trochę większego wysiłku. Do pokonania mieliśmy niemal 13 km. Początek wiedzie głównym szlakiem, którego trudno nie zauważyć, jednak już po kilkuset metrach odbiliśmy w prawo. Tu nasz szlak pomału się zacierał, by po następnych kilkuset metrach stać się niemal całkowicie niewidocznym. Jednak nawet bez mapy i odbiornika GPS nie ma się co martwić, w pogodny dzień już od samego początku da się zauważyć kuluar Gunnlaugsskarð na lewo od szczytu Kistufell (843m), przez który wiedzie szlak na górę.
Minąwszy lasek weszliśmy na pole lawowe poprzecinane starymi ogrodzeniami z drutu. W miarę upływu czasu zbliżaliśmy się do kuluaru, jeszcze tylko przeskoczyć 2 strumyki górskie i już jesteśmy. Przed nami kuluar, patrząc w górę widać jeden słupek wyznaczający szlak, to znak, że jesteśmy w dobrym miejscu. Tu zaczyna się chyba najtrudniejszy etap wędrówki, zbocze zdaje się nieco strome i czasem używamy napędu na cztery łapy. Już stąd mamy świetny widok na Geitholl i Kistufell. Idąc w górę jest tylko coraz lepiej. Jakieś sto metrów wyżej zaczyna się wypłaszczać.
Marta i Artur. Ostatnie podejście.
My szliśmy w połowie października więc już zalegał świeży śnieg, pod którym płynęły strumyki wody, na które trzeba było szczególnie uważać. W sezonie letnim nie stanowi to problemu, bo z łatwością można je przeskoczyć, jednak zimą przykryte cienką warstwą śniegu stwarzają zagrożenie dla piechura. Wychodzą z niecki w zachodnim kierunku dodatkowe utrudnienie stanowi pole kamieni i głazów, które spowalniają tempo marszu, zwłaszcza, gdy są posypane śniegiem i nie do końca widać gdzie stawiać nogę.
Ostatnie kilkadziesiąt metrów w górę i czeka nas dłuższy marsz po płaskowyżu, chętni mogą podejść do małego, kamiennego kopca wyznaczającego szczyt pasma Esjan (914m), my odpuściliśmy sobie tę przyjemność. Po kilkudziesięciu minutach stajemy na szczycie Þverfellshorn. To tu dociera większość turystów głównym szlakiem by cieszyć wzrok przepiękną panoramą okolicy. Schodzimy w dół, tu pomocne zdają się być poręczówki z łańcuchów zrobione dla turystów, początkowo jest dość stromo, ale po kilku minutach szlak robi się łagodniejszy, mijamy Steinn (wieli kamień ) od tego miejsca szlak się rozwidla. Idąc na lewo czeka nas trochę dłuższy marsz po łagodniejszym zboczu, mu decydujemy się na krótszą opcje i lecimy w dół. Już po 45 minutach jesteśmy przy samochodzie, pora wracać do domu.

chyba ja ;)
Idąc głównym szlakiem z parkingu do szczytu Þverfellshorn i z powrotem to czas od 2 do 3 godzin. Łącznie około 8 km . W porze letniej podejście nie wymaga specjalistycznego sprzętu, ani żadnych umiejętności, jednak zimą robi się trudniej, zbocza są oblodzone a wyżej zalega gruba warstwa śniegu, warto wtedy zabrać raki i czekan.





            Do zobaczenie na szlaku



Frosti
chwila zadumy

1 komentarz:

  1. Niesamowite. Panie Bartku - w lutym jadę na Islandię.
    Chciałbym 2 dni poświęcić na coś nietypowego ale z umiarem.
    4x4 posiadam, doświadczenie jest. Czy istnieje mozliwość pomęczyć Pana w celach informacyjnych ? Za rzadko Pan pisze ;)

    OdpowiedzUsuń