wtorek, 19 kwietnia 2016

Snæfellsjökull. Poszliśmy na lodowiec...




   Krajobraz półwyspu Snæfellsnes nazywany jest niekiedy "Islandią w miniaturze", i sporo w tym prawdy. Znaleźć tu można wiele typowych dla tego kraju krajobrazów takich jak bazaltowe góry, pola lawowe, klify, fiordy oraz białe plaże. Centralnym punktem regionu jest wulkan Snæfellsjökull, który może być uznany niemalże za symbol Islandii. Jego wysokość sięga 1446 m n.p.m., a na jego szczycie znajduje się niewielki lodowiec o powierzchni niewiele większej od dziesięciu kilometrów
kwadratowych. Trzy pionowo wystające szczyty krateru, z których najwyższy nazywa się Pufur, są widoczne nawet z oddalonego o 120 kilometrów Reykjaviku. Na lodowiec można wdrapać się zarówno od strony Ólafsvíku jak i Arnastapi. Osławiony powieścią Juliusza Verna "Podróż do wnętrza Ziemi" przyciąga każdego roku masy turystów. My postanowiliśmy, że zdobędziemy szczyt od Arnastapi. Początkowo zakładaliśmy, że uda nam się dojechać niemal pod sam lodowiec i pozostanie nam zaledwie osiem kilometrów do przejścia w obie strony.
 Stało się inaczej. Już na samym początku drogi numer 570, która biegnie obok lodowca napotkaliśmy trudności w postaci zalegającego śniegu na drodze, ale czego można było się spodziewać z początkiem kwietnia, toż to jeszcze końcówka zimy na Islandii. My z naszym pomysłem zdobycia szczytu nie chcieliśmy czekać do lata, kiedy droga będzie zupełnie przejezdna i zgodnie postanowiliśmy, że zdobędziemy szczyt od samego dołu, w końcu członkostwo w klubie
„Piechur Club Iceland” do czegoś zobowiązuje ;). Pierwszy etap o tej porze roku to szutrowa droga poprzeplatana z płatani śniegu zalegającymi w zagłębieniach i zacienionych miejscach, z czasem przechodząca w całkowicie zaśnieżony szlak. Tu trzeba uważać, bo droga nie jest oznaczona tyczkami więc dobrze zabrać ze sobą odbiornik gps z wytyczonym szlakiem na szczyt. Z początku jeszcze pełni entuzjazmu i tryskający energią wędrowaliśmy przed siebie pozostawiając auto daleko za sobą u podnóża góry Stapafell, na którą też warto się wdrapać dla bajecznych widoków. Ja z Eweliną tym razem, bo nie był to nasz pierwszy raz na tej górze, postanowiliśmy zdobyć szczyt na nartach skiturowych, a następnie poszusować w dół. Niestety początkowo narty wylądowały zamiast na nogach to na plecaku dodatkowo nas obciążając. Pozostała piątka i Frosti postanowili zdobyć szczyt pieszo.
    Przysłowiowa lampa z nieba, czyli drugi etap. Im wyżej się pięliśmy tym śniegu było coraz więcej, a tylko miejscami przedzierała się jakaś skała lawowa. Pogodę mieliśmy idealną, ZERO wiatru, co na Islandii rzadko się zdarza i pełnia słońca. Śnieg na powierzchni robił się mokry i ciężki co utrudniało poruszanie. Zdecydowaliśmy, że pora założyć narty. Podczas gdy reszta grupy grzęzła w śniegu wytracając prędkość my utrzymywaliśmy wciąż dobre tempo.
Z każdym krokiem wierzchołek był coraz bliżej, a widoki coraz piękniejsze. Niedługo potem stanęliśmy naszczycie. Cel osiągnięty! Podczas gdy ja z Eweliną szykowaliśmy się do zjazdu reszta grupy ruszyła w dół. Chwilę potem już ich mijaliśmy szusując w dół niemal do samego auta manewrując między skałami. W niedługim czasie pojawiła się reszta grupy. Podczas naszej podróży
na szczyt oraz w dół towarzyszyła nam przepiękna słoneczna pogoda oraz zapierające dech w piersiach widoki na okolicę, a korzystając z sprzyjających warunków na lodowcu w postaci grubej warstwy śniegu postanowiliśmy tym razem nie wiązać się liną. Dystans jaki pokonaliśmy tego dnia to dwukrotność tego co założyliśmy, w sumie przeszliśmy ponad 16 kilometrów, z czego połowa po lodowcu. Sam dojazd do miejsca, z którego startowaliśmy dostarczy turystom sporo wrażeń bowiem trasa, wiodąca przez półwysep Snæfellsnes usiana jest
niesamowitymi atrakcjami w postaci czerwonych wzgórz – Rauðhólar, kolumnami bazaltowymi – Gerðuberg, czy szczeliną Rauðfeldsgjá często zwaną kanionem zatraconych ptaków., a to nie wszystko co na was czeka. W sezonie letnim półwysep można objechać autem osobowym bez większych trudności, ale dla tych co chcieliby zobaczyć wszystkie atrakcje skrywane na półwyspie polecamy firmę www.islandia4u.pl, która poprowadzi was w miejsca nieznane i trudno dostępne dla zwykłych turystów i opowie w języku polskim. Idąc na szczyt wulkanu czeka na was spore zagrożenie w postaci szczelin lodowcowych także i w tym wypadku polecam skorzystanie z oferty doświadczonej firmy, link do oferty znajdziecie TU.


Trak na szczyt lodowca można pobrać TU, a do zjazdu na nartach TU.

Do zobaczenia na szlaku!!












piątek, 8 kwietnia 2016

Skálafell

Skitury, szynka i powidła.



   Lato już czai się za rogiem. Tak, tak – lato, bo według starego kalendarza na Islandii były tylko dwie pory roku, lato i zima, no ale nie o tym chciałem pisać.

 Dziś przybliżę wam ciekawy szlak,warty uwagi z kilku powodów. Po pierwsze, znajduje się zaledwie 30 kilometrów od Reykjaviku, czyli idealnie nadaje się na jednodniowy wypad za miasto. Po drugie, można się tam wybrać o każdej porze roku i zawsze jest tam pięknie. Z samego szczytu rozciąga się cudowna panorama na okolicę, na północy ciągnie się pasmo Esjan, na wschodzie
największe jezioro na Islandii – Þingvallavatn z wulkanem Skjaldbreiður w tle, od południa rozciąga się dolina Mosfell i wrzosowiska, zaś od zachodu widać Reykjavik i Zatokę Faxa – Faxaflói.

Trzeci i chyba najważniejszy powód według mnie to znajdująca się tam jedna z dwóch stacji narciarskich obsługująca rejon stołeczny. Na szczęście albo i nie, wyciągi otwierane są tylko w weekendy, więc w tygodniu nie ma tam zbyt dużego tłoku. Ja preferuję narciarstwo skiturowe, więc to miejsce idealnie się nadaje do uprawiania tego sportu w środku tygodnia, kiedy po pracy nie pozostaje zbyt wiele czasu. Jak wspomniałem od poniedziałku do piątku wyciągi są zamknięte, więc poza kilkoma narciarzami spotkać można jeszcze kilku turystów biorących udział w psich zaprzęgach.



Do Skálafell dostaniemy się drogą nr 36 kierując się z Mosfellsbær do Þingvellir. Mijając miasteczko Mosfellsbær należy wypatrywać znaku do wyciągów znajdujących się po lewej stronie drogi.
Szlak, a właściwie szlaki na szczyt zaczynają się spod bazy narciarskiej. Pierwsza trasa, nieco krótsza wiedzie na wprost przez trasy narciarskie, druga – łagodniejsza biegnie od wschodniej strony zbocza.
Oba szlaki nie są zbyt wymagające, więc można się tam wybrać na rodzinna przechadzkę.
 Traki na gps do pobrania TUTAJ lub TUTAJ

Do zobaczenia na szlaku ;)