środa, 14 października 2015

Kerlingarfjöll. Loðmundur czyli pozytywne styranie.




Kerlingarfjöll to jeden z ciekawszych zakątków Islandii, charakteryzujący się rzadko spotykanymi formacjami górskimi przypominającymi polskie tatry. U podnóża pasma górskiego znajduje się również jedno z największych pól geotermalnych na Islandii – Hveradalur.Zimą natomiast zjeżdżają się tu amatorzy zorzy polarnej oraz narciarstwa skiturowego. Moją szczególną uwagę natomiast przykuł jeden szczyt – Loðmundur.
pole geotermalne Hveradalur
Nie ma się zatem co dziwić, że latem obszar ten uczęszczany jest zarówno przez miejscowych uwielbiających górskie wędrówki jak i turystów przyciąganych nieziemskimi widokami kolorowych ryolitowych gór oraz możliwością kąpieli w basenie geotermalnym.
Wiele razy przypatrywałem się mu z daleka, marząc o tym by stanąć na jego szczycie. Bo choć nie jest wysoki (1432m) to stanowi nie lada wyzwanie w postaci stromych zboczy oraz luźnych skał, którym mogą podołać tylko doświadczeni podróżnicy.
Jako, że pomysł zdobycia góry zrodził się w mojej głowie już jakiś czas temu, to ilekroć przyjeżdżałem do Kerlingarfjöll, za każdym razem zerkałem na nią ze smutkiem w oczach wiedząc, ze to nie czas na nasze spotkanie, aż do teraz.
w drodze
Namówiłem chłopaków z klubu Piechur Club Iceland, do którego należę, a właściwie to nawet nie musiałem ich namawiać, tylko powiedziałem, ze to ciekawa góra i to wystarczyło, żeby bez zbędnych pytań dołączyli do wyprawy.
Wyjazd był 2 dniowy z biwakiem w Hveravellir. Plan zakładał, ze górę zdobędziemy już w sobotę, ale silny wiatr uniemożliwiający nam marsz w warunkach górskich zweryfikował nasze plany i przełożyliśmy to na kolejny dzień. Sobotni wieczór spędziliśmy przy grillu i kąpieli w basenie geotermalnym w Hverevellir. Niedzielny poranek również nie przyniósł dobrej pogody, jednak postanowiliśmy spróbować.
biwak na Hveravellir
Niedzielnego poranka w składzie Marek, Artur, ja i pies Saba zwinęliśmy obóz i po śniadaniu pojechaliśmy autem na Kerlingarfjöll. Od początku wydawało nam się to szalonym pomysłem ze względu na aurę, która nam nie sprzyjała w postaci silnego wiatru i opadów.
Zarzuciwszy plecaki ruszyliśmy w drogę nie marnując czasu i to był właściwie jedyny moment kiedy udało nam się zobaczyć szczy Loðmundur. Jako, że część trasy biegła przez lodowiec Jokullkinn Artur i Marek przeszli szybkie szkolenie z zasad poruszania się i bezpieczeństwa na lodowcu.
śnieżny trawers
Drogę do Loðmundur postanowiliśmy poprzedzić innymi, łatwiejszymi szczytami. I tak na początek obraliśmy kurs na Fannberg (1428), droga na jego szczyt wiedzie południowo-zachodnim zboczem, pomiędzy doliną Hveradalur a lodowcem Jokulkinn i gdyby nie pogoda delektowalibyśmy się wspaniałymi widokami, niestety nie było nam to jednak dane. Kolejnym szczytem na naszym szlaku był Snækollur (1477), najwyższy punkt pomiędzy lodowcami Lang i Hofsjokull.
Schodząc z drugiego wierzchołka Snækollur- Snót omal nie zbłądziliśmy, widoczność spadła niemal do zera, na szczęście mieliśmy odbiornik gps, który w warunkach w jakich się poruszaliśmy okazał się zbawienny. Dookoła nas wisiały gęste chmury, z których padał deszcz, a jego chłód potęgował silny wiatr. Marsz na azymut nie wchodził w grę.
spacer w chmurach
Na domiar złego na przełęczy pomiędzy Snækollur i Loðmundur Saba odmówiła dalszego marszu, wyziębiona i zmęczona po prostu nie dała rady. Bez dłuższego zastanawiania wyposażenie z plecaka Marka zostało podzielone pomiędzy Artura i mnie, a miejsce sprzętu zajął pies. Niestety nie trwało to długo, Marka plecy, nie przyzwyczajone do dźwigania dużego ciężaru w tak ciężkich warunkach pogodowych oraz trudnym ukształtowaniu terenu dały szybko o sobie znać. Tymczasem warunki się pogarszały z minuty na minutę. Wiatr się wzmagał, a nasze ciuchy zdawały się już nie być tak odporne na opady jak wcześniej, woda do butów spływała przez przemoczone spodnie, a przed nami jeszcze parę kilometrów po poszczelinowanym lodowcu.
na lodowcu
Ostatecznie zamieniliśmy się z Markiem plecakami i 25kilowa Saba wylądowała na moich plecach, tępo marszu przybrało na sile, musieliśmy się jak najszybciej dostać do auta i rozgrzać psa. Nie myśląc już o zdobywaniu najważniejszego szczytu i dyskomforcie marszu w mokrych ciuchach pędziliśmy co sił zwracając przy tym uwagę by nie wpaść w jakąś szczelinę.
Góra Loðmundur była niespełna 50 metrów od nas, a mimo to nikt z nas nie zauważył wznoszącej się niemal pionowo skały na wysokość 300 metrów ponad nasze głowy.
Przy dobrej pogodzie przejście 9 kilometrów i zdobycie wszystkich 4 szczytów to około 6 godzin. Nam droga i zdobycie pierwszych trzech zajęło ponad osiem.

Zapewne wrócę tam jeszcze nie raz, bo myśl o Loðmundur nie daje mi spokoju, zresztą Artur i Marek też nie mogą się doczekać. Jednak tym razem poczekamy na lepszą pogodę. ;)


traka na odbiornik gps z naszej wyprawy można pobrać TU


Do zobaczenia na szlaku!!

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz