![]() |
| na płaskowyżu |
Esja to pasmo
górskie niedaleko stolicy na zachodzie Islandii, z najwyższym
szczytem Esja (Hábunga ) 914m. Niby nie
wysoko, ale trzeba zaznaczyć, że początek szlaku znajduje się
niemal na poziomie morza, a właściwie oceanu.
![]() |
| kuluar Gunnlaugsskarð |
Na szczyt wiedzie kilka szlaków,
jednak niewielu piechurów dociera do samego końca. Większość
zadowala się panoramą z Þverfellshorn (770m) i nie ma się co temu
dziwić, bo już z tego miejsca rozpościera się niesamowity widok
ze stolicą Islandii w tle. Dalsza wędrówka na szczyt to spacer po
płaskowyżu, bardziej dla satysfakcji z osiągnięcia celu oraz
możliwości bytu w samotności, o którą w pogodne dni trudno na
głównym szlaku. Ze względu na odległość góry od Reykjaviku, Esja
jest popularna zarówno wśród Islandczyków jak i turystów
chcących podziwiać panoramę miasta oraz okolicy.
![]() |
| widok na Geitholl |
My drogę na szczyt obraliśmy nieco
inną, wymagającą on nas trochę większego wysiłku. Do pokonania
mieliśmy niemal 13 km. Początek wiedzie głównym szlakiem, którego
trudno nie zauważyć, jednak już po kilkuset metrach odbiliśmy w
prawo. Tu nasz szlak pomału się zacierał, by po następnych
kilkuset metrach stać się niemal całkowicie niewidocznym. Jednak
nawet bez mapy i odbiornika GPS nie ma się co martwić, w pogodny
dzień już od samego początku da się zauważyć kuluar
Gunnlaugsskarð na lewo od szczytu Kistufell (843m), przez który
wiedzie szlak na górę.
Minąwszy lasek weszliśmy na pole
lawowe poprzecinane starymi ogrodzeniami z drutu. W miarę upływu
czasu zbliżaliśmy się do kuluaru, jeszcze tylko przeskoczyć 2
strumyki górskie i już jesteśmy. Przed nami kuluar, patrząc w
górę widać jeden słupek wyznaczający szlak, to znak, że
jesteśmy w dobrym miejscu. Tu zaczyna się chyba najtrudniejszy etap
wędrówki, zbocze zdaje się nieco strome i czasem używamy napędu
na cztery łapy. Już stąd mamy świetny widok na Geitholl i
Kistufell. Idąc w górę jest tylko coraz lepiej. Jakieś sto metrów
wyżej zaczyna się wypłaszczać.
| Marta i Artur. Ostatnie podejście. |
My szliśmy w połowie października
więc już zalegał świeży śnieg, pod którym płynęły strumyki
wody, na które trzeba było szczególnie uważać. W sezonie letnim
nie stanowi to problemu, bo z łatwością można je przeskoczyć,
jednak zimą przykryte cienką warstwą śniegu stwarzają zagrożenie
dla piechura. Wychodzą z niecki w zachodnim kierunku dodatkowe
utrudnienie stanowi pole kamieni i głazów, które spowalniają
tempo marszu, zwłaszcza, gdy są posypane śniegiem i nie do końca
widać gdzie stawiać nogę.
Ostatnie kilkadziesiąt metrów w górę
i czeka nas dłuższy marsz po płaskowyżu, chętni mogą podejść
do małego, kamiennego kopca wyznaczającego szczyt pasma Esjan
(914m), my odpuściliśmy sobie tę przyjemność. Po kilkudziesięciu
minutach stajemy na szczycie Þverfellshorn. To tu dociera większość
turystów głównym szlakiem by cieszyć wzrok przepiękną panoramą
okolicy. Schodzimy w dół, tu pomocne zdają się być poręczówki
z łańcuchów zrobione dla turystów, początkowo jest dość
stromo, ale po kilku minutach szlak robi się łagodniejszy, mijamy
Steinn (wieli kamień ) od tego miejsca szlak się rozwidla. Idąc
na lewo czeka nas trochę dłuższy marsz po łagodniejszym zboczu,
mu decydujemy się na krótszą opcje i lecimy w dół. Już po 45
minutach jesteśmy przy samochodzie, pora wracać do domu.
![]() |
| chyba ja ;) |
Idąc głównym szlakiem z parkingu do
szczytu Þverfellshorn i z powrotem to czas od 2 do 3 godzin. Łącznie
około 8 km . W porze letniej podejście nie wymaga specjalistycznego
sprzętu, ani żadnych umiejętności, jednak zimą robi się
trudniej, zbocza są oblodzone a wyżej zalega gruba warstwa śniegu,
warto wtedy zabrać raki i czekan.
Do zobaczenie na szlaku
![]() |
| Frosti |
![]() |
| chwila zadumy |






Niesamowite. Panie Bartku - w lutym jadę na Islandię.
OdpowiedzUsuńChciałbym 2 dni poświęcić na coś nietypowego ale z umiarem.
4x4 posiadam, doświadczenie jest. Czy istnieje mozliwość pomęczyć Pana w celach informacyjnych ? Za rzadko Pan pisze ;)